Utajone w bieszczadzkim lesie Umarli bez Grobów Antoni Derwich. Książka z autografem

 Byłem leśnikiem, z leśnictwem od źródeł Sanu po potok Halicz. Praca była dość ciężka, ale mieliśmy motywacje i przede wszystkim młody wiek. Nie będę przedstawiał rozmiaru ani trudnych warunków pracy. Jednak nadmienić trzeba, że działo się to jeszcze przed ociepleniem klimatu, zimy były mroźne i śnieżne, a niedźwiedzie spały przykładnie od grudnia do marca, budując swoje gawry w ostojach, gdzie ludzie nie łazili. Obie strony były z tego zadowolone. No i drewna cięło się dużo więcej niż obecnie. To potem trzeba było zalesić... Tamte dni dobrze pamiętają Najbliżsi, jak i Szanowni Koledzy Leśnicy z Doliny Górnego Sanu.
Kiedy usunięto świerki opadnięte przez korniki i drewno razem z owadami wyjechało w świat, łysiny cięć pokryty setki tysięcy sadzonek. To wtedy wybudowano drogi, dostaliśmy nowe chaty, sprawniejsze auta i prawie wszędzie dociągnięto prąd, dało się odczuć ,zmęczenie materiału" i trzeba było podjąć zatrudnienie w ZUS-ie. Wracając do Jeleniowatego, to czasami odwiedzam tę górę, gdzie otulone chaszczami resztkami fundamentów budynku, ruina piwnicy i studni są śladami zniszczonych w piqtej dekadzie ub. wieku leśnych osad. Potem z ułamków wiadomości składać się zaczęła mozaika sprzed półwiecza. Górę widzę przez okno codziennie od czterdziestu lat. Teraz jest czas, żeby o tym opowiedzieć...